Έτσι δεν ήταν πάντοτε;

Περπατώντας στην Άνω Πόλη. Ακόμα έχει ζέστη. Καφετέριες με φοιτητές που βλέπουν ποδόσφαιρο, γιαγιάδες που πλένουν μπαλκόνια, μηχανάκια που μαρσάρουν, βενζινάδικα με υπαλλήλους που καπνίζουν αριμανίως...Η Θεσσαλονίκη προσπαθεί ν’ αφουγκραστεί τους ήχους του μέλλοντός της, με το ένα μάτι πάντα στραμμένο προς το βαλκάνιο παρελθόν της. Hell this is Gangsterville bring your money to the shore, Yeah Gangsterville …The television is always thinking about real people- especially when it's hungry…
Πιτσιρικάδες φωνάζουν τ’ όνομά μου βλέποντάς με στο δρόμο. Σαββατόβραδο και κυκλοφορούν με τις όμορφες αγκαλιά. Μεγάλωσαν. Κάνουν χαβαλέ, βγάζοντας κοροϊδευτικά τη γλώσσα σε καθετί συντηρητικό. Έτσι δεν ήταν πάντοτε; Let me rock it out on shouting street, Just like Eddie Cochran…
Όλοι συζητάνε για λίστες. Λίστες φυγόδικων, λίστες με φάρμακα, λίστες με ψώνια, λίστες με απλήρωτα γραμμάτια, απλήρωτους λογαριασμούς, λίστες με δανεικούς παίκτες, λίστες- εντέλει- μ’ ανεκπλήρωτα όνειρα. Wait for all the lights, All the lights in town to go out,
Avoid looking in the mirror, Turn the car and go south- Follow the Pole Star…
Βάζεις τον γερο-Τζο στο πικάπ να λέει τα δικά του, ενώ ετοιμάζεσαι για να βγεις έξω. Βουρτσίζεις τα δόντια σου μηχανικά. Φτύνεις στο νεροχύτη. Ντύνεσαι. Αρωματίζεσαι. Σηκώνεις τη βελόνα, κλειδώνεις το σπίτι. Τα στιχάκια απ’ το Sleepwalk καρφώνονται στο μυαλό σου: Matchbooks of lonely places I'll never find /Clocks on wall spaces, some peace of mind /I'll never find
What good would it be/If you could change every river/That ran through your life and mine?

Joe Strummer- Sleepwalk

Retro playlist 8/10

Joe Strummer- Gangsterville

The Undertones- Teenage Kicks

The Jon Spencer Blues Explosion- Black Mold

The Haunted- 1-2-5

The Ramones- She's The One

The Vaccines- Teenage Icon

Bailterspace- Things That We Found

Rory Gallagher- A Million Miles Away

Songs: Ohia- Baby Take A Look

Grant Lee Buffalo- The Hook

ZZ Top- Over You

Joe Strummer- Sleepwalk

Το τελευταίο βράδυ...

Η επιστροφή στην πόλη είναι πάντα απότομη. Και σκληρή. Κοιτάς τους σάκους που έχουν ακόμα άμμο μέσα τους και μυρίζουν θάλασσα. Ή βουνό. Ή και τα δύο μαζί- δεν έχει σημασία. Won't you come with me baby? I'll take you where you wanna go…
Προσπαθείς να βάλεις το μυαλό σου σε τάξη. Περπατάς στην πόλη και παρατηρείς γύρω σου. Άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια- δε σου προκαλεί καμία εντύπωση πια…- κατεβασμένα πρόσωπα, πτυχιούχοι ΑΕΙ που μοιράζουν φυλλάδια στους δρόμους για 5 ευρώ… Μερικές φορές αισθάνεσαι ότι αποτελείς μέρος των οραμάτων του Ιωνά.  But these visions of Johanna, they make it all seem so cruel…
Γυρνάς στους τέσσερις τοίχους. Dylan απ’ τα παλιά. Από εκείνα τα βινύλια που διηγούνται άλλες εποχές, μακρινές. Κι αναπολείς. Πλατάνια, μονοπάτια αχαρτογράφητα που περπάτησες, τις πυρακτωμένες απ’ τον ήλιο πέτρες που καίγανε μόλις τις έπιανες στα χέρια, τις καταδύσεις, εκείνο το ταβερνάκι στη μέση του πουθενά με την κυρά-Κατερίνα να γκρινιάζει συνεχώς, τη σκηνή σου που έβραζε απ’ τη ζέστη το μεσημέρι, το ποτάμι από πίσω, τον Καφετούλη που γάβγιζε συνεχώς και δε σ’ άφηνε να κοιμηθείς, την μπέμπα που ήρθε στο κόσμο και δεν ξέρει ούτε από κρίση, ούτε από τίποτα, απλά αφήνεται στα χέρια σου- χαρίζοντάς σου το πιο όμορφο χαμόγελο- τους φίλους σου που παντρευτήκαν σ’ εκείνο το ξωκλήσι, ενώ σου φώναζαν «άντε τελείωνε, τελευταίος έμεινες!» κι εσύ χαμογελούσες κι έπινες ρακόμελα στο Σχολαρχείο, παρέα με τον Bob, τον Σωκράτη, τον Mick και τον Θανάση… Τόσα πολλά και τόσα λίγα. And here I sit so patiently/Waiting to find out what price/You have to pay to get out of/Going through all these things twice…
Κι εκείνο το τελευταίο βράδυ… Μέσα στο σκοτάδι, ψιθυρίζοντας λόγια έρωτα, αγκαλιάζοντας αυτό που ήθελες πάντα πιο πολύ απ’ όλα. Αγάπη. But it's not that way/I wasn't born to lose you…
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ενώ ο γερό-Μπομπ συνέχιζε να τραγουδάει τα στιχάκια του……………………………………………….
Καλώς σας βρήκα.

εξώστης

Bob Dylan- Visions Of Johanna [live 1966]

Καλό καλοκαίρι...

Τέλος εποχής. Αυτό ήταν . Η καλοκαιρινή ραστώνη μ’ έχει τυλίξει στα δίχτυα της. Βγαίνω έξω και περπατάω στα έρημα δρομάκια της πόλης. Το γουστάρω. Ειδικά, τα σαββατοκύριακα. Που δε συναντάς ψυχή. Μόνο κάτι περίεργοι κυκλοφορούν- μαζί κι εγώ!
Στο γνωστό μπαράκι… Απολαμβάνω την κρύα μπύρα μου κι είμαι ευτυχισμένος. Οι πλάκες του πεζοδρομίου λες και θα σκάσουν απ’ την υπερβολική ζέστη. Το έχω ξαναγράψει αυτό. Δε βαριέσαι… Η Joni Mitchell ακούγεται απ’ τα ηχεία σ’ ολόκληρη την Προξένου Κορομηλά. Looking for something, what can it be…
Που και που, περνάει καμία αιθέρια ύπαρξη, ξεχασμένη… Tι να κάνει άραγε εδώ; Γιατί δεν την κοπάνησε με τις φίλες της για Χαλκιδική; Αναπάντητα κι ανούσια ερωτήματα… Ίσα, ίσα που αναστατώνει με τ’ άρωμά της την υγρασία της νύχτας. Και φέρνει στο μυαλό μου εκείνη τη μοναδική. It gets so lonely when you’re walking and the streets are full of strangers…
Μερικές φορές ένα αεράκι έρχεται απ’ την παραλία. Αν σκύψεις κι αφουγκραστείς, θα σου ψιθυρίσει στιχάκια από μακριά. The wind is in from Africa, last night I couldn’t sleep… Και ιστορίες. Ιστορίες παλιές, μα όχι ξεχασμένες. Just before our love got lost you said, “I am as constant as a northern star”…
Ξαναγυρίζω στο ποτό μου. Τα τραγούδια είναι σαν τα τατουάζ. Πονάνε, αλλά είναι για πάντα. Blue, I love you… Καλό καλοκαίρι. Και να προσέχεις…

εξώστης

Joni Mitchell- Blue

Η επιστροφή είναι πάντα δύσκολη...

Τριήμερο Αγίου Πνεύματος. Απόδραση απ’ το τσιμέντο. Καταπίνοντας τα χιλιόμετρα. Κι αν τρακάρουμε μαζί εμείς θα ‘μαστε πιο νέοι… Ανοίγεις το παράθυρο του αυτοκινήτου να σε χτυπήσει ο αέρας. Ταχύτητες. Τετάρτη, πέμπτη, έκτη, ήπιαμε δρόμους πριν έρθει η στροφή…
Περνάει ο καιρός… Γαλάζιες θάλασσες, ερημικές αμμουδιές. Χαμογελάς. Ήλιος. Βουτάς στο παγωμένο νερό. Βυθός. Βγαίνεις στην επιφάνεια- δε σκέφτεσαι τίποτα. Το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να κολυμπάς. Να κολυμπάς…
Αναμνήσεις από αλλοτινά καλοκαίρια. Μπερδεύεις τις χρονολογίες. Αλλά, μάλλον, δεν έχει σημασία πια. Κάθεσαι στην άμμο και κοιτάς τον ουρανό. Μη μαζί γιατί
μ' αρέσεις πιο πολύ, τα μάτια σου δυο λάθη μου μαζί...
Τα βράδια στο «νησί» είναι όπως παλιά. Ή έτσι θέλεις να πιστεύεις. Το μπαράκι πίσω απ’ την εκκλησία άλλαξε όνομα, αλλά όλα μοιάζουν ίδια. Χαρούμενα πρόσωπα, αλκοόλ, όμορφες γυναίκες. Κι ήταν μέρα μεσημέρι κι είναι βράδυ τώρα και ποιος ξέρει πια… Βλέπω τα χείλη σου έτοιμα να φιλήσουν…
Παίρνεις το σακίδιο σου κι ανεβαίνεις το βουνό μέσα απ’ τα μονοπάτια. Άγρια χαρά. Δεν μπορώ να σου πω, πως θα υπάρχεις αύριο μέχρι την αυγή. Για αυτό μείνε, γίνε δάσος, δυο κλαδιά θα λιώσουν μαζί…
Η επιστροφή είναι πάντα δύσκολη. Πανσέληνος σε μια παραλία. Προσπαθείς να κρατηθείς όσο περισσότερο γίνεται απ’ την ομορφιά. Ο Νάστας τραγουδάει απ’ το ραδιόφωνο με την αισθησιακή φωνή του. Καλοκαίρι 2012…………………….

εξώστης

Xaxakes- Γεια

The Last Drive

Ο Αρχιμήδης Παναγιωτίδης κι η εκπομπή Retro (Rock ‘n’ Roll Circus) παρουσιάζουν σήμερα Παρασκευή 25 Μαΐου, στις 22.00 το βράδυ, ένα αφιέρωμα στο μεγαλύτερο rock ‘n’ roll σχήμα που πέρασε ποτέ απ’ την Ελλάδα.

Πάντα απ' την ιντερνετική συχνότητα του upnloud.gr

εξώστης

Ρε, χόρεψες ποτέ ιδρωμένη στους ρυθμούς του Sex Beat;

Τα πράγματα είναι απλά. Είσαι ό,τι ψηφίζεις. Έτσι είναι. Δηλαδή, δεν μπορείς να διαβάζεις μπιτ λογοτεχνία, «καταραμένους» ποιητές (Poetes maudits), να βλέπεις ανεξάρτητες ταινίες αμερικάνικου κινηματογράφου η ν’ ακούς τον Jeffrey Lee Pierce να σκίζει τα σωθικά του στο Preaching the Blues κι ύστερα να λες ότι θα ψηφίσεις Χρυσή Αυγή ή Καμμένο ή ακόμα και τ’ αντίστοιχα ακροαριστερά κόμματα. Έχεις πρόβλημα. Τα ‘χεις χαμένα. Όλα αυτά που πρεσβεύεις σβήνονται με μιας. Μονοκονδυλιά που λέγαν κι οι παλιότεροι. Blues, is low down shaking chill. Blues, is low down shaking chill- you ain't never had them, I don't believe you will…
Το έχω γράψει πολλές φορές. Το ξαναλέω άλλη μία. Είναι θέμα παιδείας κι αισθητικής. Τίποτα άλλο. Ή τα έχεις αυτά τα δύο ή όχι. Κι αν δεν τα έχεις, όσο μεγαλώνεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να τ’ αποκτήσεις κάποτε. Κι εσύ που τα έχεις, βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρξεις με τον περίγυρο που έχει άγνοια. Κι εκεί είναι που τρελαίνεσαι και πιάνεις τον εαυτό σου να περιφέρεται σα φάντασμα…Now, you're a ghost on the highway, your gesture is meaningless, you're lost to the living men- trailing souls to the end.
 Ώρες- ώρες, λέω δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορεί όλοι να είναι τόσο ηλίθιοι. Δεν μπορεί να έχουμε χάσει τη λογική μας. Δεν μπορεί όλοι να μιλάνε ταυτοχρόνως, χωρίς νόημα και ταυτόχρονα να προσπαθούνε να σε παρασύρουνε στη λογική του παραλόγου. Κι εκείνα τα κακόμοιρα αγοράκια και κοριτσάκια που κατεβαίνουν για πρώτη φορά στο στίβο της πολιτικής (sic) κι επιζητούν την ψήφο σου. Κακέκτυπα αλλοτινών εποχών, με ξύλινη γλώσσα και ρούχα μικρομέγαλου ζόμπι…Ρε, χόρεψες ποτέ ιδρωμένη, ναι, σ’ εσένα μιλάω κούκλα, στους ρυθμούς του Sex Beat; Ή σου φαίνονται αλαμπουρνέζικα αυτά που λέω; They'restupid like I told ya, very stupid like ya saw, very stupid as the simple thought of ever thinking at all. Αnd all their mind, all their souls all their bodies all we know, all the things that should a made us whole, all the colourless security was all that someone could go and move, move…Sex beat, drop!
Σε τρεις μέρες εκλογές. Δεν ξέρω τι θα ψηφίσω αλλά σίγουρα ξέρω τι ΔΕΝ θα ψηφίσω. Γιατί ξέρω ποιος είμαι και τι πρεσβεύω. Έτσι απλά. Εσύ ξέρεις τι πρεσβεύεις;

All your dreams lay dead in the desert…- Jeffrey Lee Pierce

εξώστης

The Gun Club- Sex Beat