Retro (Rock 'n' Roll Circus)

Friday, February 17, 2012

Sonic words...

Αυτός ο δίσκος μου έσωσε τη ζωή… Ψέματα! Απλά, ήθελα να γράψω κάτι βαρύγδουπο, όπως ο άλλος που δηλώνει στην τηλεόραση ότι το rock ‘n’ roll του έσωσε τη ζωή (…) ή η μακιγιαρισμένη θείτσα σε free press εξ Αθηνών που δηλώνει το ίδιο: «Βρίσκω πάντα καταφύγιο στο rock ‘n’ roll!». Κοίτα να δεις, ρε φίλε, το rock ‘n’ roll στην Ελλάδα... Σε άλλη χώρα θα μεγάλωσα μου φαίνεται… Kool Thing! Δευτέρα βράδυ… Αν κατέβεις στην πλατεία Αριστοτέλους θα νιώσεις την ανάσα σου να κόβεται ακόμη απ’ τα δακρυγόνα της προηγούμενης νύχτας. Στην τηλεόραση ο καραγκιοζάκος υπουργός χαμογελάει αυτάρεσκα: «Όλα πήγαν καλά!». Titanium Expose… Μ’ αρέσουν οι βαρύγδουπες δηλώσεις. Κατά βάθος, αυτός που τις κάνει έχει μια ψευδαίσθηση για τον εαυτό του. Ότι είναι καλύτερος απ’ τους άλλους, ανώτερος. Ότι απευθύνεται στις μάζες. Δε βαριέσαι… Βολτάροντας στην πόλη ξανά. Time to take a ride- time to take it in a midnight eye… Φάτσες σκυθρωπές, μετανάστες με τεράστιους μπόγους στην πλάτη. Now it's a singing song, like a western star, it's going my way…Κάπου- κάπου, ακούς ένα χαχανητό από μια νεαρή φοιτήτρια που περπατάει ανέμελα με τις φίλες της, συζητώντας για το επόμενο πάρτι στο ΠΑ.ΜΑΚ.Υπάρχει μια παγωμάρα εκεί έξω. Κι ακόμα και το γέλιο είναι σύντομο, απότομο. Λες και ντρέπεσαι γι’ αυτό. Λες και σου απαγορεύεται. Κουμπώνεις το παλτό και γυρίζεις με ταχύ βήμα στο σπίτι σου. Βάζεις το βινύλιο των Sonic Youth. Κιθαριστικός θόρυβος. Αυτός ο δίσκος μου έσωσε τη ζωή. Αλλά τότε ήμουν νεότερος...

εξώστης

Sonic Youth- Kool Thing

Tuesday, February 14, 2012

Chromatics- Into The Black

Αγίου Βαλεντίνου σήμερα και το Ρετρό σας προσφέρει- αντί για σοκολατάκια και χνουδωτά αρκουδάκια- μια ολόφρεσκη διασκευή...

Οι Chromatics διασκευάζουν Neil Young- Into The Black.

Saturday, February 11, 2012

2L8

Συνέντευξη 2L8 εδώ

Tuesday, February 7, 2012

Ράδιο Ουτοπία κι όχι μόνο...

Στιγμές. Αυτές θα θυμηθούμε σ’ αυτό το Ρετρό κι όχι κάποιο βινύλιο. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα υπάρχει μουσική υπόκρουση. Θα υπάρχει. Και μάλιστα καλή. Αρνάκια, Εκτός Ελέγχου, Πίσσα Και Πούπουλα, Γενιά Του Χάους, Γιώργος Τσίγκος και οι Μαύροι Κύκλοι, Εν Πλω, Lost Bodies, Metro Decay, Villa 21, Last Drive, Panx Romana, Γκούλαγκ, Γκρόβερ, Six In A Vagook και τόσα άλλα συγκροτήματα…Μια άλλη Θεσσαλονίκη…Χωρίς «υπερνομάρχες», παπάδες με λάβαρα της «Αγίας Λαύρας», «trends», «νύφες και γαμπρούς» που ξημεροβραδιάζονται σε «in» κλαμπ, συγκροτήματα με γελοία ονόματα τύπου «Κίτρινες Φλοκάτες», «δημοσιογράφους» που τ’ αρπάζουν ή «δημοσιογράφους- μέντορες» κοκ. Οκ. Μπορεί και να υπήρχαν όλοι οι παραπάνω, αλλά ήμασταν νέοι και δε μας ένοιαζε και πολύ. Και πάντα είχες εναλλακτικές. Να σου πω την αλήθεια, στα τέλη της δεκαετίας του 80- αρχές του 90, το «εναλλακτικό» στη Θεσσαλονίκη ήταν σίγουρα πιο ενδιαφέρον και δυνατό απ’ τη mainstream αποβλάκωση που- αν και σαφώς υπήρχε και τότε- εντούτοις δεν ήταν καθηλωτική όπως στις μέρες μας. Αλλά και πάλι, ποιός είμαι εγώ για να ξέρω…; Πειρατικά ραδιόφωνα. Κάπου εκεί στα 1988 περνάνε σε καθεστώς «ημινομιμότητας». Όχι ότι δεν υπάρχει κυνηγητό από την αστυνομία…Ράδιο Ουτοπία- 107.7 στα fm. Αλλά και Ράδιο- Κιβωτός 92.5. Ξενυχτώντας με ένα χαλασμένο walkman (…). Προσπαθώντας ν’ αφουγκραστείς την καρδιά της πόλης. Είπαμε ποιας πόλης. Η «ερωτική Θεσσαλονίκη» είναι ακόμη μονόστηλο στο ΚΛΙΚ του Τερζόπουλου, ο Κωστόπουλος ένας κακομοίρης απ’ την επαρχία που βαυκαλίζεται με το «American dream», το βαθύ ΠΑΣΟΚ είναι στα ντουζένια του και τα ΜΑΤ του Αρκουδέα κυνηγούν τις κεραίες των πρώτων ιδιωτικών ραδιοφώνων στο Χορτιάτη. Άλλη ιστορία αυτή. Ξεφεύγεις…Τι να πρωτοθυμηθείς από το Ράδιο- Ουτοπία; Συγκίνηση. Σίγουρα όλα τα προαναφερθέντα ελληνικά συγκροτήματα κι όχι μόνο. Τις περίφημες κασσετοσυλλογές- «ΟΧΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 500 ΔΡΧ!». Τα live στο Πάρκο των Σκύλων. Τα περίφημα σποτάκια του Αντώνη και του Κώστα- «Ακούμε ολημερίς και ολονυχτίς Ράδιο Ουτοπία!». Τις μουσικές εκπομπές του Σιχ και των άλλων παιδιών. Οι «Ορμόνες». Το σλόγκαν- «Η αντιπληροφόρηση είναι υγεία!». «Τα Κουρέλια». Σίγουρα ξεχνάω ανθρώπους και πράγματα. Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Αλλά όλα αυτά τα κρατάς μέσα σου. Σε έκαναν τον άνθρωπο που είσαι. Ήταν τα χρόνια της χαμένης αθωότητας. Κλισέ- ξεκλισέ έτσι είχαν κι έχουν τα πράγματα.

Αφιερωμένο στη γενιά που της έκλεψαν τα όνειρα. Ή όπως τραγουδούσε κάποτε ο Τσίγκος στον «Καβαλάρη Τ’ Ουρανού»: Αν δεν μπορείς, δεν ανήκεις σ’ εμάς, δεν μπορείς να φοράς το τατού του μεγάλου ουρανού…

εξώστης

Γιώργος Τσίγκος & Μαύροι Κύκλοι- Ο Καβαλάρης Του Ουρανού

Tuesday, December 20, 2011

Best of 2011- No.1

Josh T. Pearson- Last Of The Country Gentlemen

Release date: March 14, 2011

Μυσταγωγία. Ο δίσκος των απανταχού ραγισμένων καρδιών. Τραγούδια στα οποία ο δημιουργός τους ζητά συγχώρεση από εκείνην που αγαπά. Ιστορίες για μια αγάπη που χάθηκε. Η κιθάρα συνοδεύει ιδανικά τα λόγια του Pearson:

Cuz honestly, Honey you are the Queen
But you had better leave or I will be forced to be King
So now quietly, without questions or screams
Just gently leave it well enough alone...

Σ' έναν κόσμο που όλοι φωνασκούν, μελωδικοί ψίθυροι σαν κι αυτούς του Josh T. Pearson αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Δίσκος της χρονιάς.

Josh T. Pearson - Woman When I've Raised Hell

No.2 Kurt Vile- Smoke Ring For My Halo
Νο.3 Fleet Foxes- Helplessness Blues
No.4 Bon Iver- Bon Iver
No.5 Feist- Metals
No.6 Low- C'mon
No.7 Magazine- No Thyself
No.8 Baby Guru- Baby Guru
Νο.9 Tom Waits- Bad As Me
No.10 EMA- Past Life Martyred Saints
No.11 Bill Callahan- Apocalypse
No.12 A.A. Bondy- Believers
N0.13 Wilco- The Whole Love
No.14 Papercuts- Fading Parade
Νο.15 The Vaccines- What Did You Expect from the Vaccines?
No.16 The Decemberists- The King Is Dead
Νο.17 The Strokes- Angles
Νο.18 The Kills- Blood Pressures
No.19 Radiohead- The King Of Limbs
No.20 Bonnie Prince Billy- Wolfroy Goes To Town